Spiritueel Wakker

Spiritueel en paranormaal forum
 
IndexInloggenRegistreren
DIT FORUM IS GESLOTEN!! * * (gezien het feit dat er geen mogelijkheid is om het forum op slot te zetten maar alleen definitief te verwijderen, heeft het alleen nog een functie als data bank * *

Deel | 
 

 Stonehenge

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Gast
Gast



BerichtOnderwerp: Stonehenge   zo 18 nov - 21:51



Eerste vermelding

De
eerste vermelding over Stonehenge was in 1135. Geoffrey of Monmouth
schreef in zijn Historia Regum Brittaniae (Historie van de Engelse
Koningen) dat Stonehenge is gebouwd onder leiding van de Britse koning
Vortigern als een monument ter nagedachtenis aan 460 omgebrachte Engelse
hoofdman-nen in een slag daar in de buurt in 490 voor Christus. Toen
Vortigern de doden bezocht liep hij te peinzen over hoe hij de overleden
mannen kon eren. Uitkomst werd geboden door de Aartsbisschop die
Merlijn aanwees als de geschikte man voor dit werk. Merlijn zou een
helderziende profeet zijn met een behoorlijke technische kennis. Merlijn
werd naar de koning gebracht en daar droeg hij een plan voor een
passend monument aan de koning voor: de ‘Giants Ring’ in Kildare,
Ierland. Dat zou verplaatst moeten worden en precies als in Kildare
opgezet, dan zou het monument voor eeuwig blijven staan.

Volgens
velen is Henry of Huntington echter degene die het eerst Stonehenge in
de literatuur betrekt: in zijn Historia Anglorum uit 1154 noemt hij
Stonehenge als het 2e wonder van Brittannië. Henry gebruikte, zoals
velen in die tijd, de aannames en filosofieën van Geoffrey.

Onderzoek aan Stonehenge

Nadat
Inigo Jones in 1652 overleden was, bracht zijn schoonzoon John Webb in
1655 zijn boek Stone-heng Restored uit. Jones had de stenen vrij
degelijk bestudeerd, heeft bergen notities gemaakt en hij was de eerste
die de stenen opmat . Zijn studie resulteerde in de eerste serieuze
poging om achter de mysteries van Stonehenge te komen. Hij merkte op dat
het opmerkelijk was dat de Romeinen Stonehenge niet hadden neergehaald,
terwijl ze wel hele heilige wouden hadden gekapt.

John Aubrey

Volgens
een andere 17de eeuwse onderzoeker,John Aubrey, stond Stonehenge in
verbin-ding met druïden. In deze stelling werd hij later gesteund door
William Stukeley. Deze twee mannen hebben vrij veel onderzoek gedaan
naar Stonehenge en andere monumen-ten in de omgeving.

Aubrey
dacht dat Stonehenge niet Romeins was en niets met Ierse magie te maken
had. En dat het ook niet een plaats is waar geleefd werd of een
begraafplaats is. Beide dachten dat Stonehenge te maken had met druïden,
die meegekomen waren met een groep Phoenicische kolonisten.

In
1829 kwam een boek uit van archeoloog Godfrey Higgins [1772-1833]
genaamd The Celtic Druids. Hierin haalt hij notities aan van mr.
Waltire, een natuurfilosoof en astronoom. Deze stelde dat Stonehenge
voor meerdere doeleinden was gebouwd: het zou zo gebouwd zijn zodat als
iemand voor de Altaarsteen zou staan hij door iedereen in het monument
gehoord zou worden. Ook zouden er astronomische observaties worden
verricht. De grafheuvels in de omgeving van Stonehenge zouden dan de
plaats van bepaalde sterrenstelsels aanwijzen. Volgens Waltire zouden
sommige oude constructies in het Britse landschap bedoeld zijn om vanuit
de lucht te worden gezien, maar gemaakt zijn eeuwen voordat de eerste
ballon het luchtruim koos!

Etymologie

Volgens
Christopher Chippindale’s boek Stonehenge Complete komt de naam
Stonehenge van de oud-Engelse woorden ‘stān’, dit betekend; ‘ steen’
en ‘hencg’ komt overeen met het Engelse woord ‘hinge’ of ‘verbin-ding’
(de stenen liggers zijn verbonden met de opstaande stenen). Een andere
mogelijkheid voor de betekenis van het woord ‘henge’ is het oud-Engelse
‘hen(c)en’ wat ‘hangen’ of ‘galg’ betekent. Middeleeuwse galgen hadden
vaak de structuur van staande stenen verbonden door een horizontale balk
zoals bij Stonehenge. Eerder dan de omgekeerde L-vorm die later meer in
gebruik was. Het ‘henge’ achtervoegsel wordt bij uitbreiding gebruikt
voor monumenten uit de prehistorie met een cirkelvormige structuur.
Archeologen definiëren een ‘henge’ als een structuur bestaande uit een
cirkelvormige verhoogde afsluiting. Stonehenge is in dezelfde tijd
gebouwd als andere ‘henges’ uit de steentijd. Het Stonehenge-complex
werd gebouwd in verschillende fases die samen minstens 3.000 jaar
overspannen. Er zijn bewijzen voor activiteiten voor en na de eigenlijke
bouwfases, waardoor de tijdspanne van ‘gebruik’ van het monument
geraamd kan worden op 6.500 jaar.

Stonehenge in 1877


De tijd voor het monument

Er
zijn 4 (misschien 5) paalkuilen gevonden onder de huidige
toeristen-parkeerplaats nabij de site. Deze paalkuilen konden worden
gedateerd tot rond 8.000 jaar voor Chr. [= middensteentijd].

Stonehenge I [circa 3.100 voor Chr.]


Stonehenge I

De eerste Stonehenge was een groot grond-werk, bestaande uit een gracht
en een aarden ringwal in het open grasland met een diameter van 110
meter. Er was een grote ingang in het noordoosten en een kleinere ingang
in het zuiden.

De bouwers plaatsten de beenderen van herten en
runderen en een paar vuurstenen werktuigen in de bodem van de gracht.
De beenderen waren veel ouder dan de geweien die gebruikt werden om de
gracht te graven en de mensen die de beenderen begroeven, hebben ze
blijkbaar een hele tijd bewaard voordat ze in de gracht begraven werden.


Binnen de ringwal ligt een krans van 56 kuilen, de
Aubrey-gaten. Britse archeologen vermoeden dat de Aubrey-gaten rond
3.100 voor Chr. [ in de jonge-steentijd 3.700 – 3.000 voor Chr.], zijn
aangelegd. Aubrey-gaten zijn ronde kuilen in het krijt, ongeveer 1 m
breed en diep, met steile wanden en een vlakke bodem. (De Aubrey-gaten
zijn vernoemd naar de ontdekker John Aubrey [1628-1697].)

Stonehenge II [circa. 3.000 voor Chr.]


Meerdere
staande palen werden geplaatst aan de noordoost ingang en ook aan de
zuidelijke ingang. De paalkuilen waren hier kleiner dan die van de
eerste bouwfase (ong. 40 cm). De grotere kuilen van de vorige fase
werden meer en meer als begraafplaats gebruikt. Archeologische
opgravingen hebben aangetoond dat gecremeerde menselijke botten in een
deel van de Aubrey-gaten lagen. Deze gaten zelf waren vermoedelijk niet
voor het doel van de graven, maar een onderdeel van de religieuze
ceremonie. Ook de gracht werd als begraafplaats van assen na een
crematie gebruikt. Minstens 30 verschillende crematies werden zo
gevonden. (Er werden fragmenten van onverbrande menselijke beenderen
gevonden in de gracht).

Hierdoor wordt Stonehenge meer en
meer geïnterpreteerd als een crematie- en begraafplaats, de oudst
bekende in het Verenigd Koninkrijk . De gevonden potscherven in de
onmiddellijke buurt droegen bij tot datering.

Stonehenge III-1 [circa. 2.600 voor Chr.]

Opgravingen
toonden aan dat rond 2.600 voor Chr. bouwen met hout werd verlaten ten
gunste van steen. In het centrum van de site werden gaten gevonden in de
vorm van twee concentrische open cirkels. Dit zijn de zogenoemde Q en
R-gaten. De gaten bevatten tot 80 staande stenen. Men dacht tot voor
kort dat de stenen door mensen vanuit Wales tot op de bouwplaats werden
gebracht. Volgens een nieuwere theorie zijn ze door gletsjers
verplaatst. Andere staande stenen werden later gebruikt als liggende
steen. De vier ton wegende stenen werden gehouwen uit gevlekte doloriet
uit het Ordovicium maar er waren er ook van ryoliet, tufsteen, en
kalkhoudende lavasteen. Elke steen was 2 meter hoog, 1 à 1,5 meter breed
en ongeveer 80 cm dik. De steen die bekend geraakte als de Altaarsteen
kwam uit South Pembrokeshire en stond waarschijnlijk in het monument
opgesteld als alleenstaande grote monoliet ( = bouwsel uit een
steenblok).

De noordoostelijke ingang werd in deze periode
verbreed waardoor hij juist in de richting van de midzomerzon opkomst en
de midwinter zonsondergang kwam. Ook werd de Heelstone (= Hielsteen),
een tertiaire zandsteen, waarschijnlijk in deze periode aan de
noordoostelijke ingang geplaatst. Een precieze datering hiervan is niet
mogelijk. Van deze periode dateert ook de Avenue, een paar parallel
liggende grachten die elk 3 kilometer lang zijn, vanaf de
noordoostelijke ingang.

Stonehenge III-2 [2.600 tot 2.400 voor Chr.]

De sarsenstenen


In
de volgende belangrijke fase van bouwactiviteit werden 30 enorme
Sarsenstenen meegenomen uit de Marlborough Downs – in de buurt van
Avebury, graafschap Wiltshire – ongeveer 15 kilometer ten noorden van
Stonehenge. (Sarsen is een soort zandsteen.) De grootsten van de
Sarsenstenen die vervoerd werden naar Stonehenge wegen 50 ton en zijn
circa 6 á 8 meter hoog. Hierdoor moet vervoer over water onmogelijk zijn
geweest. Deze stenen kunnen alleen zijn verplaatst met behulp van
sledes en touwen. Moderne berekeningen tonen aan dat 500 mannen nodig
waren om, met behulp van leren touwen, een ​​steen te trekken en dat er
nog eens 100 man extra nodig waren om de enorme rollers in de voorkant
van de slee te leggen. De Sarsenstenen werden gerangschikt in een
buitenste cirkel met een continu gebruik van de lateien. Binnen de
cirkel werden vijf trilithons met bovendorpels geplaatst in een
hoefijzer opstelling, waarvan we de resten vandaag nog kunnen zien.

Bij
het stapelen van de stenen werden pen- en gatverbindingen toegepast. De
horizontale stenen die bovenop lagen werden onderling verbonden door
een messing en groefverbinding (dit is een klassieke houtbewerking
verbinding). De stenen van elk 25 ton zwaar werden bewerkt met het
duidelijke idee in gedachten van de open cirkel. De liggende stenen
waren lichtjes gebogen. De staande stenen waren naar boven toe breder om
een effect van hoogte te versterken. De binnenkanten van de stenen
werden fijner bewerkt dan de buitenkanten. Binnen de buitenste cirkel
werden vijf trilithons geplaatst in de vorm van een hoefijzer, met het
open einde in de richting van het noord-oosten. Van de grootste
trilithon staat er nog slechts één steen recht. Hij steekt 6 meter 70
boven de grond uit en staat 2 meter 40 in de grond.


De
ingekerfde figuren van een ‘dolk’ en 14 ‘bijlhoofden’ werden gevonden
op één van de Sarsenstenen. Nog meer ‘bijlhoofden’ werden gevonden op 3
andere stenen. De afbeeldingen lijken op wapens in de bronstijd. Deze
periode is, aan de hand van koolstofdatering, gedateerd tussen 2.600 en
2.400 voor Christus. In de onmiddellijke nabijheid van Stonehenge
werden 2 graven ontdekt die van een iets latere tijd dateren. De
‘Stonehenge Archer graf’ werd in 1978 al ontdekt in de buitenste gracht
van het monument.

In deze periode werden, 2 kilometer van
Stonehenge, een grote houten cirkel en een andere Avenue geconstrueerd
op de archeologische site Durrington Walls. De positionering tegenover
de zonsondergang en zonsopkomst op midzomer- en midwinterdag is
tegenovergesteld van die van Stonehenge zodat het niet onwaarschijnlijk
is dat er processies waren van de ene cirkel naar de andere op de
kortste en de langste dag van het jaar. Het lijkt er op dat de cirkel in
Durrington hierbij gold als een land van de levenden, waarbij
Stonehenge het land van de dood was.

Stonehenge III-3 [ 2.400 voor Chr.]

Vanuit
de Preselibergen (Zuidwest Wales) – dit gebergte ligt op een afstand
van 250-300 kilometer van Salisbury – werden circa 82 bluestones
overgebracht naar Stonehenge. Men denkt dat deze stenen – waarvan
sommige met een gewicht van 4 ton – elk werden gesleept met
boomstammetjes en sleeën naar de bovenloop van de Milford Haven en
vervolgens geladen op vlotten. Daarna werden de bluestones op de
vlotten vervoerd over de rivieren Avon en Fromeom tot bij de lvorens en
dan naar de buurt van Warminster (Wiltshire). Het laatste deel van de
reis ging over de rivier Wylye naar Salisbury en dan verder via de
rivier Salisbury Avon naar het westen van Amesbury. Eenmaal op de
huidige archeologische site, werden de blauwe stenen opgericht in het
midden om een ​​onvolledige dubbele cirkel te vormen. In dezelfde
periode werd de oorspronkelijke ingang van de cirkelvormige aarden wal
verbreed en een paar van de Heel-stones werden opgericht. Ook de
‘dichter’, een deel van de 2.700 meter lange Avenue, werd gebouwd in
lijn met de midzomer zonsopgang. De opening lag op het oosten, waar een
grote steen, de Heelstone, was geplaatst.

De Visie van Chris Zoet

Volgens
paragnost Chris Zoet, zijn bepaalde geesten in de in de bluestones gaan
‘nestelen’- in Zwitserland worden bepaalde stenen met gezichten
geeststenen genoemd. Het zijn energieën die in een andere dimensie
leven. De prechristelijke priesters konden toen via paranormale
gedachtekracht in contact komen met de steengeesten. Door het
verplaatsen van deze stenen via leylijnen werden de sarsenstenen en de
bluestones lichter (een soort levitatie). Opmerkelijk is dat elk jaar
diverse soorten graancirkels in de wijde omgeving ontstaan. Diverse
keren ziet men in de omgeving van Stonehenge witte bollen door de lucht
zweven, daarna verschijnen er bijzondere graancirkels. Volgens Chris
Zoet zijn deze witte bollen samengeklonterde leylijnenergie van
linksdraaiende en rechtsdraaiende energie.

Paragnost Wim Gmelig
Meyling [1913-1975] heeft een keer samen met zijn broer hun beider
aura-energie gebundeld en …. het werd een witte bol die door de kamer
zweefde.

Houdt u maar eens uw handpalmen (bidstand) met
uitgestrekte armen voor u. De handpalmen houdt u 30 cm van elkaar,
daarna sluit u uw ogen en laat de handpalmen zeer langzaam naar elkaar
toe gaan. Als de handpalmen vlakbij elkaar zijn voelt u een bepaalde
warmte energie. Dit is de energie van uw aura.

De plaatsing van
de bovendorpels moet gebeurd zijn met onzichtbare natuurwezens,
namelijk reuzen. De priesters konden via paranormale gedachtekracht met
dit onzichtbare wezen communiceren. (Over de hele wereld komen verhalen
voor over reuzen.)

Stonehenge III -4 [2.300 tot 1930 voor Chr.]

Dit
is de laatste bouwperiode . De bluestones werden tijdens deze periode
voor de eerste keer opnieuw rechtgezet. Exacte gegevens hierover
ontbreken nog steeds. De inkervingen tonen aan dat de stenen mogelijk
deel werden van een voor een stuk uit hout opgetrokken structuur.

Later
tijdens deze periode werden bluestones herschikt tot een ovalen
structuur in het centrum. De altaarsteen werd mogelijk rechtop
geplaatst. De nieuwere constructies waren minder grondig in de bodem
verankerd waardoor sommige stenen in deze periode begonnen over te
hellen. Na deze periode werden nog slechts kleine aanpassingen aan het
monument gedaan.

Kort daarna werd de noordoostelijke sectie van
de cirkel verwijderd waardoor de vorm van de centrale Sarsenstenen
gespiegeld werd. Het oorspronkelijke aantal stenen in de arduinen-kring
was waarschijnlijk rond de 60, en zijn vermoedelijk in deze periode
verwijderd of afgebroken. Sommige resten van de stenen uit de
arduinen-kring bleven achter als stronken onder het maaiveld.

Onder
één van de stenen van Stonehenge is koperoxide gevonden uit deze
bouwperiode, dit kan betekenen dat daar een koperen voorwerp als een
soort van ‘bouwoffer’ is begraven. In september 2008 maakten Britse
archeologen nieuwe bevindingen openbaar, zij waren de eersten die sinds
1946 onderzoek mochten doen bij Stonehenge. Zij dateren de huidige bouw
van Stonehenge op 2.300 voor Chr., 300 jaar jonger dan eerder werd
aangenomen. De functie van de steencirkel was volgens archeologen een
gezondheidscentrum. Er zijn veel skeletten gevonden (waarvan niet alle
uit de nabije omgeving afkomstig) met lichamelijke aandoeningen. De
Britse archeologen zien Stonehenge als het Lourdes van de oudheid.
Volgens deze archeologen hadden vooral de bluestones (uit Wales) een
belangrijke functie.

Stonehenge vanaf 1.600 voor Chr.

Het
Stonehenge dat we vandaag zien is in deze periode – de ijzertijd –
voor het laatst gebruikt. Binnen en buiten het monument werden Romeinse
en middeleeuwse munten en artefacten opgegraven maar het is niet bekend
of de site op dat moment nog een echte functie had.

Leylijnen
Stonehenge
is ook erg bekend bijwichelroedelopers. De plek zou namelijk een
kruising vanleylijnen bevatten. Een van deze leylijnen komt precies uit
in de kathedraal in Avebury.


De Britse wichelroedeloper en amateurarcheoloog Alfred Watkins

Tekening van Alfred Watkins, de 4 leylijnen door Stonehenge


schreef circa 1925 in zijn boek The old straight track dat de
Altaarsteen van Stonehenge op 4 leylijnen ligt. Hij ontdekte dat
Stonehenge d.m.v. leylijnen in contact staat met 10 grafheuvels uit de
brons- en ijzertijd [dit is van 2.100 tot 250 voor Chr.] in de wijde
omgeving. Volgens Watkins ligt de Avenue op een oude weg die op een
lange leylijn ligt.

Tekening van Alfred Watkins, Stonehenge met grafheuvels


Professor
Norman Lockyer [1836-1920] meent dat de leylijn die op de midzomerwende
in Stonehenge ligt doorloopt naar de Keltische grafheuvel in het Franse
Carnac. Hij noemde deze lijn ‘Tan Heol’.

Volgens
wichelroedeloper en historicus Wigholt Vleer ligt bij Stonehenge een
leycentrum [LC] met een doorsnee van 828 meter waarvan de uitstraling
414 meter is. Volgens Vleer kunnen de zware rotsstenen van Stonehenge
zijn geplaatst om de gebundelde (onzichtbare) energie vast te houden.

Drs. Sietse van der Tuin, auteur van het leylijnenboek Fysica van de
Heiligheid, heeft eind vorige eeuw Stonehenge bezocht. Hij benaderde
met de wichelroede deze mythische steenkring vanuit het noorden, oosten
en westen, elke keer op 1 kilometer afstand. Pas op 250 meter wees de
wichelroede op de indrukwekkende stenen. Van der Tuin ontdekte dat het
LC binnen het monument is en wel aan de westelijke zijde. Hij vermoedt
dat de Preseli Hills in Wales een gerenommeerd heilig gebied was,
waarvan de stenen gevraagde artikelen waren.

Archeologie

Archeologen
aan de Universitiet van Sheffield hebben door koolstofdatering van
gecremeerde menselijke resten – gevonden op Stonehenge – kunnen
aantonen dat het monument als een begraafplaats gebruikt werd van 3.100
voor Chr. tot nadat de stenen werden opgericht rond 2.500 v.Chr. De
deskundigen nemen aan dat de menselijke resten graven zijn van
natuurlijk gestorven leden van één elitefamilie en haar nakomelingen,
waarschijnlijk een dynastie van heersers.

Opgravingen,
ondersteund door National Geographic, op de archeologische site van
Durrington Walls – in de buurt van Stonehenge - legden een enorme
nederzetting bloot die honderden mensen onderdak bood. Archeologen
geloven dat deze nederzetting bewoond werd door de bouwers van het
Stonehenge.

De Heelstone


De Heelstone wordt ook gezien als een moge-lijke indicator voor de maans-opkomst in bepaalde periodes.

De
lijnen tussen de Station stones 91-92 en 93-94 blijken parallel te
lopen aan de as van de Avenue en daarmee aan de as van de
zomer-zonnewende met het midden van Stonehenge. Verder hebben de Station
Stones ook nog een andere functie: vanuit het midden van de cirkel
gezien geeft steen 93 de zonsondergang op 6 mei en 8 augustus aan, steen
91 doet hetzelfde voor 5 februari en 8 november. De zomerzonnewende
wordt zoals gezegd aangegeven door de Heelstone en de Avenue en als je
de as van de Avenue door zou trekken naar het zuiden krijg je daar de
plek van de midwinterzons-ondergang.

Dit geeft een ruwe onderverdeling van het jaar in 8 maanden, elk van ongeveer 45 dagen.

Alleen
de dagen die precies tussen de zonnewendes in vielen zijn hier nog niet
mee aangegeven, maar dit werd opgelost door mr. C.A. Newham, die de
indicator hiervoor vond in de lijn tussen steen 94 en een van de gaten
in de Avenue.

De maan

In 1963 kwam men op het idee
dat Stonehenge wel eens een maanobser-vatorium zou kunnen zijn. De
bewegingen van de maan zijn veel complexer dan die van de zon en daarom
is het ook wat moeilijker om hier wat voor te maken. De maan volgt
namelijk een ritme dat zich eens in de 18,61 jaar herhaalt.

Toen
dr. Gerald Hawkins de lijnen tussen alle stenen van Stonehenge
onderling invoerde in een computer en de rekencapaciteiten van de
machine er op los liet, vond hij sterke bewijzen dat Stonehenge
belangrijke punten in de maanscycli aangaf.

Gedurende de
18,61 jaar van een maancyclus verschilt de hoek waarin de maan opkomt en
ondergaat tussen de 50 en de 30 graden aan weerszijden van zowel het
oosten als het westen. Newham ontdekte dat de Station stones de extreme
maansopkomsten en -ondergangen markeerden. Het kwam als een complete
verrassing dat hij ook nog eens ontdekte dat de opening in de wal en
greppel eigenlijk niet samen met de Avenue de zonsopkomst op de
zomerzonnewende markeerde, maar de plek waar de maan opkomt op het meest
noordelijke punt. Dit is iets verder noordelijk dan de zonsopkomst.
Verder zijn in de opening gaten gevonden die palen hebben bevat. Deze
palen zijn vermoedelijk elke midwinternacht opgezet om de opkomst van de
volle maan te markeren. Hierdoor werd het vermoeden sterker dat
Stonehenge in de eerste bouwperiode [circa 3.100 voor Chr.] een
maanobservatorium was.

Verder hebben aan de linkerkant van de
Heelstone houten palen gestaan die precies samenvielen met kleine gaten
in de dekstenen van de Sarsen-cirkel in de derde bouwfase [2.600 tot
2.400 voor Chr.]. De afwijking die de lijnen tussen de gaten vertoonden
met de meest noordelijke maansopkomst, is 0,2 graden. Precies de
afwijking die de aarde in haar wenteling om haar as zou hebben gekregen
in de jaren tussen toen en nu.


Stonehenge van uit de lucht gezien


Professor dr. Alexander Thom, hoogleraar astronomie heeft vrijwel alle
steenkringen bestudeerd. Ook heeft hij onderzoek gedaan naar
markeringen aan de horizon, die belang-rijke momenten in de maancyclus
aan zouden kunnen geven. Hij dacht dat de heuvels de basis zouden
kunnen zijn geweest voor grote houten palen. Maar Newham’s vinding met
de volmaakte rechthoek van de Station stones en de parallellen ertussen
lijkt belangrijker. Als Stonehenge 80 kilometer naar het noorden of
zuiden zou hebben gelegen, zou de afwijking in de rechthoek al 2 graden
bedragen en dus een parallellogram vormen. Als Stonehenge in de eerste
bouwfase een maanobservatorium zou zijn geweest, zou het waarschijnlijk
zijn geweest dat het tegelijk met andere observatoria in Engeland
opgezet is en dat het vanwege de bijzondere plaats verder is ontwikkeld.
De Stonehenge II en III van Stonehenge lijken van minder astronomisch
belang te zijn, met uitzonderingen van de midzomerzonsopkomst bepaling
en misschien de gaten in de dekstenen. Prof. Thom heeft bewijzen dat
Schotse astronomen markeringen aan de horizon gebruikten om kleine
veranderingen in de bewegingen van de maan waar te nemen. Als deze
markeringen ook bij Stonehenge aanwezig zijn geweest, zou het best
mogelijk kunnen zijn dat deze methode voor het eerst perfect heeft
gewerkt bij Stonehenge en later is geëxporteerd naar andere plaatsen.


Stonehenge: een verbluffend monument van menselijk kunnen
door prof. dr. P.C. van der Kruit

Op het noordelijke halfrond komt de zon op in het noordoosten en gaat
onder in het noordwesten. Als we in de loop van een jaar kijken waar de
zon opkomt, dan is dit bij het begin van de lente op 21 maart precies
het oosten, gaat dan langzaam naar het noordoosten tot ongeveer 21 juni,
gaat dan weer terug naar het oosten (ca. 23 september) en dan naar het
zuidoosten vlak voor Kerstmis. Hoever deze afwijkingen zijn hangt af van
waar je bent.

Bij Stonehenge (geografische breedte 51,3
graden) komt de zon in de zomer 90 – 51,3 + 23,5 = 62,2 graden boven de
horizon midden op de dag. In de winter is dat 90 – 51,3 – 23,5 = 15,2
graden.

Dus in de loop van het jaar is er een systematische
schommeling in waar aan de horizon de zon opkomt. Overigens is het zo
dat de seizoenen niet precies even lang duren, omdat de aarde niet in
een cirkelbaan om de zon gaat. Het is een ellips; het verschil is klein,
maar genoeg om een duidelijk variërende snelheid te hebben in de baan.
Het resulterende verschil in de seizoenen is van de orde van een paar
dagen en in de Griekse oudheid heeft men dat al gemeten. De Stonehenge
mensen wisten dit waarschijnlijk ook. Op 5 januari zijn wij het dichtst
bij de zon. De maan draait om de aarde in een baan die in een vlak ligt
dat ongeveer 6 graden (de helling van de maanbaan) afwijkt van dat van
de aarde rond de zon. Als het volle maan is in de winter, komt de maan
midden in de nacht in principe net zo hoog als de zon overdag in de
zomer, maar door die helling van de maanbaan kan dat tot 6 graden minder
of meer zijn.

Stonehenge als observatorium van zon en maan


De
meest bekende oriën-tatie van Stonehenge heeft te maken met het midden
van de zomer. Als je in het midden van de Sarsen-ring gaat staan zie je,
precies tussen twee Sarsenstenen door, de Heelstone. En dat is precies
de positie waar de zon op 21 juni opkomt. Dit is de belangrijkste as van
het monument. De opening van het hoefijzer en de Avenue (= brede laan
naar de Heelstone) geven dus de richting van de meest noordelijke
zonsopkomst aan. Ook de Station stones hebben een dergelijke oriëntatie.
De korte zijden van de rechthoek die ze vormen, wijzen naar dezelfde
richting. De lange zijden geven de richtingen aan van de meest
noordelijke ondergang van de maan (dit gebeurt in de winter) en de meest
zuidelijke opkomst van de maan in de zomer). De diagonaal tussen de
twee stenen zonder heuvel geven de meest zuidelijke opkomst van de maan
in de winter aan en de meest noordelijke opkomst van de maan in de
zomer. Echter, deze richtingen blijken bij precieze meting niet precies
te zijn; ze zijn een halve tot soms een hele graad fout! Waarom die
kleine verschillen? Dit komt omdat de inclinatie van de aardas en het
vlak van de maanbaan in de loop der tijd een beetje heen en weer
schommelen als gevolg van de invloed van de zon op de (enigszins
afgeplatte) aarde en op de baan van de maan.

Nu zijn die
schommelingen goed bekend en begrepen en we kunnen ze dus voor
tijdstippen in het verleden uitrekenen. En wat blijkt dan: tijdens de
bouw van Stonehenge waren de richtingen en oriëntaties exact gelijk!

Stonehenge
was dus een observatorium van de zon en de maan. Natuurlijk niet
alleen, want het bouwwerk van Sarsen-stenen en de trithilons is daarvoor
niet nodig en zal dus wel een religieuze of rituele functie hebben
gehad. Het is niet onwaarschijnlijk dat in deze functie, de zon en maan
een belangrijke rol speelden en in de belevingswereld van de Stonehenge
bouwers en een ordenende rol moeten hebben gehad in het mensenleven.. De
waarneming van de zon en maan is meer dan het ritme van dag en nacht,
zomer en winter en volle tot nieuwe maan.

Voor de Stonehenge
bouwers moet het zo fundamenteel geweest zijn dat ze er een
uitzonderlijk groot deel van hun energie en potentieel aan menskracht
aan besteedden, terwijl voorzien in voedsel toch al moeilijk en
tijdrovend genoeg moet zijn geweest.

Wat ik tot nu toe gezegd
heb staat redelijk goed vast. Maar er zijn aanwij-zingen, hoewel geen
bewijzen, dat Stonehenge gebruikt kan zijn geweest als een voorspeller
van zons- en maansverduisteringen. Een volledige maans-verduistering en
een gedeeltelijke zonsverduistering hebben de meesten van ons wel eens
gezien en dat is een bijzonder schouwspel. Voor de Stonehenge mensen
moet het een zeer bedreigende ervaring zijn geweest.

Een
maansverduistering treedt uiteraard altijd op bij volle maan en een
zonsverduistering bij nieuwe maan. De reden dat er niet elke maand een
zons- en een maansverduistering is, is dat de baan van de maan een hoek
maakt met het baanvlak van de aarde. Bij volle maan gaat bijvoorbeeld
de schaduw van de aarde meestal boven of onder de maan langs. Alleen als
de maan in zijn baan het vlak van de aardbaan kruist en het tegelijk
nieuwe of volle maan is, treedt een verduistering op. Dus gaat het om de
snijlijn van de vlakken van de maanbaan en de aardbaan. Ook die heeft
een richting en correspondeert dus met twee tegenoverstaande posities
aan de hemel die men de knopen noemt. Dus als de zon, maan en knopen aan
de hemel samenvallen of tegenover elkaar staan treedt een verduistering
op.

Overigens hoeft dat niet zo precies te zijn; voor een
gedeeltelijke maansverduistering is dat zo’n 10 graden en voor een
zonsverduistering 15 graden, maar minder is nodig voor een totale
verduistering. Men kan uitrekenen, dat elk jaar op aarde minimaal twee
verduisteringen plaats vinden en maximaal zeven (gedeeltelijke en totale
zons- en maansverduis-teringen samen). Iets minder dan de helft daarvan
is vanaf een bepaalde plaats ook zichtbaar.

De zon gaat in een
jaar (365,25 dagen) een keer rond de hemel; dat wil zeggen ten opzichte
van de achterliggende sterrenhemel, hoewel je die niet ziet als de zon
op is. De maan gaat in 27,32 dagen rond de aarde en haalt dus de zon aan
de hemel ongeveer eens per maand in. Maar het probleem is dat die
knopen, die zo belangrijk zijn voor het voorkomen van een
verduister-ing, ook over de hemel rondlopen. Dat komt omdat de storing
van de zon op de baan van de maan zodanig is, dat het vlak langzaam
schommelt (terwijl de helling ongeveer hetzelfde blijft). De knopen
lopen daardoor eens in de 18,61 jaar de hemel rond (in tegenovergestelde
richting aan de zon en maan).

Nu kun je inzien dat je, als je
een cirkel maakt en de zon, maan en knopen rond laat gaan, je
verduisteringen kunt voorspellen door te kijken wanneer ze ongeveer op
een lijn staan. Je moet alleen weten van die knopen; en hoe konden de
Stonehenge bouwers dat? Wel, diezelfde periode van 18,61 jaar zie je in
de opkomst van de maan. Elk jaar zal bijv. de meest noordelijke
maansopkomst te meten zijn, maar alleen om de 18,61 jaar bereikt die de
meest noordelijk positie die mogelijk is, en de Stonehenge bouwers
moeten dat gezien hebben. Dat een verduistering optrad als de zon en
maan op een lijn staan zullen ze snel ontdekt hebben, maar uit
omstandigheden van verduisteringen zullen ze hebben kunnen afleiden, dat
er een derde, onzichtbaar iets was, dat ook op diezelfde lijn moest
staan als de zon en maan dat in 18,61 jaar de hemel rondgaat.

Stonehenge als voorspeller van verduisteringen

Men
heeft zich lang het hoofd gebroken over waar die Aubrey-gaten voor
waren, waarom het er 56 waren en waarom zo’n grote cirkel. Alles is in
overeenstemming te brengen met de gedachte dat het gebruikt werd als een
voorspeller van verduisteringen. Dat zou dan als volgt gewerkt hebben:
neem een steen die de zon voorstelt en laat die rond gaan door hem elke
13 dagen twee gaten te verplaatsen. Neem een tweede steen voor de maan
en verplaats die twee gaten per dag. En een derde steen voor de knopen
die elk jaar drie gaten de andere kant opgaat. Als die stenen ongeveer
op een rij staan krijg je een verduistering. Staan de zon en maan
tegenover elkaar dan krijg je een maansverduistering en staan ze bij
elkaar een zonsverduistering. Een grote nauwkeurigheid is geen noodzaak.
Wel is het zo dat ruim de helft van die verduisteringen niet zichtbaar
zijn. Maar het gaat nooit mis: elke verduistering wordt voorspeld. Je
zou het nu nog zo kunnen doen.

Laten we nog even in detail
kijken naar dat recept van het verplaatsen van die stenen. De zon gaat
volgens de steen rond in 364 dagen; 1,25 dagen te weinig, maar men nam
de zon permanent waar en aan de hand van de opkomst tijdens de midzomer
konden ze het altijd bijstellen. Voor de maan is de omloop van de steen
28 dagen; ruim een halve dag te lang, maar door te kijken wanneer het
volle maan was (of de kwartieren als de maan 90 graden van de zon moet
staan) konden ze ook dat corrigeren. De knopen gaan in het recept rond
in 18,67 jaar, dus bijna goed en dat hoef je maar zeer af en toe te
corrigeren. En dat konden ze ook, omdat ze kennelijk gedetail-leerde
waarnemingen deden van de opkomst van de maan.

Als je de
getallen bekijkt zie je ook dat 56 het meest voor de hand liggende getal
is om een dergelijk recept te maken. Ook zie je waarom het een cirkel
moest zijn met een relatief grote diameter namelijk, om de gelijke
richtingen goed genoeg te kunnen beoordelen. Voor mij is het imponerend
dat deze mensen zo lang geleden zulk een bouwwerk konden bouwen. Maar
ook, dat ze het zo precies konden oriënteren ten opzichte van de banen
aan de hemel van de zon en maan (je hoeft voor dit alles helemaal niet
te weten, dat eigenlijk de aarde om de zon gaat). Dat ze het gebruikten
voor nauwkeurige waarneming van zon en maan geeft aan met welk ontzag
zij deze lichamen beschouwden en geloofden in een verband tussen hun
leven en verschijn-selen aan de hemel. Maar wat je verstand te boven
gaat is dat ze kennelijk in hun verering en aanbidding de moeite namen
en de toewijding hadden om regelmaat te vinden in die verschijnselen,
waardoor ze verduisteringen van zon en maan konden voorspellen. Het zal
ook wel te maken hebben gehad met vrees. Ondanks de kennis de astronomie
overviel mij in 1999, bij het zien van het weer tevoorschijn komen van
de zon na de totale zonsverduis-tering een enorm gevoel van opluchting.
In vele opzichten kunnen we ons verwant voelen met de bouwers van
Stonehenge.

bron www.pelgrimspad.nl
Terug naar boven Go down
Maire
Admin
avatar

Registratie : 03-11-12
Leeftijd : 60
Geboortedatum : 03-09-57
Woonplaats : Prov. Utrecht
Aantal berichten : 2279
Vrouw Maagd

BerichtOnderwerp: Re: Stonehenge   zo 18 nov - 22:09


Ohhhhh Highpriestess.....een onderwerp naar mn hart!!!!!

Ik ga er op mn gemak induiken en kom er zeker op terug.


Top!!!


Terug naar boven Go down
http://www.ayumi-coaching-counseling.nl/
Gast
Gast



BerichtOnderwerp: Re: Stonehenge   ma 19 nov - 0:03

Terug naar boven Go down
Maire
Admin
avatar

Registratie : 03-11-12
Leeftijd : 60
Geboortedatum : 03-09-57
Woonplaats : Prov. Utrecht
Aantal berichten : 2279
Vrouw Maagd

BerichtOnderwerp: Re: Stonehenge   zo 2 dec - 11:53


Naar mijn mening, daar geloof ik ook in, zijn plaatsen als Stonehenge niet zomaar willekeurig daar neer geplant.

Er bestaat verband tussen Stonehenge, Avebury, Plateau van Gizeh, Carnac en ik neem aan ook ook de Witte Piramide van China.

Plaatsen waar energie/magnetische velden samen komen en die een functie hebben, een lang verloren en vergeten functie maar
in de oudheid heeft er een samenhang bestaan.
Plaatsen die belangrijk zijn geweest voor buitenaardsen.

Wanneer je er echt op gaat zoeken kun je er niet omheen dat er teveel toevalligheden zijn waarom deze heilige plaatsen op die
plekken zijn ontstaan/gebouwd.


Avebury

Avebury is een plaats, parochie gemeente, behorend onder Wiltshire, in het Engelse graafschap Wiltshire, de parochie telt 486 inwoners.
Avebury is vooral bekend door de reusachtige cirkel van megalieten, welke deel zijn van de werelderfgoedinschrijving 'Stonehenge, Avebury en bijbehorende plaatsen'.

In het zuiden van Engeland ligt de steencirkel van Avebury, die met zijn cirkelomtrek van driekwart mijl de grootste is van Groot-Brittannië.
Zevenhonderd jaar lang diende de cirkel als tempel voor de rituele bijeenkomsten van een onbekende samenleving.

Het feit dat binnen deze steencirkel een heel dorp is gebouwd, is verbluffend.
Reeds duizend jaar geleden zijn mensen zich binnen de steencirkel komen vestigen en het is dan ook onbegrijpelijk dat het wonder van Avebury
gedurende een zo lange tijd voor de buitenwereld verborgen is gebleven en dat het pas in 1648 werd ontdekt door de oudheidkundige John Aubrey.
Hij was zo onder de indruk van de enorme omtrek van Avebury dat hij vanaf dat moment Stonehenge vergeleek met een klein dorpskerkje en
Avebury met een kathedraal.

In de omgeving van Avebury zijn talrijke overblijfselen te vinden van oude beschavingen zoals Silbury Hill, West Kennet Long Barrow,
honderden staande stenen en kleine henges - en natuurlijk Stonehenge.
Van de vier super-henges in Wessex, die elk een diameter hebben van meer dan 300 meter, zijn de grondwerken van Avebury verreweg het
meest indrukwekkend.
De megalieten waaruit de steencirkel is opgebouwd, zijn de grootste die in Groot-Brittannië te vinden zijn en het immense bouwwerk is dan ook
uniek in Europa.



In tegenstelling tot Stonehenge, dat werd gebouwd voor de aanbidding van de maan en de zon, lijkt de bouw van Avebury eerder verband te
houden met de vruchtbaarheid, het leven en de dood.
Er zijn veel aanwijzingen dat Avebury vaak werd gebruikt voor begrafenisplechtigheden.
De zuilvormige en driehoekige stenen van de avenue zijn opzettelijk bij elkaar geplaatst om zo het verband tussen de vruchtbaarheid en de dood
door middel van deze sterk seksueel geladen symbolen zichtbaar te maken.
De viering van de cyclus van de geboorte, het leven en de dood nam in het denken van de neolithische mens een zeer belangrijke plaats in.
De rituelen van Avebury waren dan ook bedoeld om de levenden geluk te brengen en de doden nieuw leven te schenken.

Volgens schattingen bestond de henge oorspronkelijk uit 247 megalieten en werden er nog eens 400 extra stenen gebruikt voor de twee
avenues, de dubbele rijen stenen buiten de henge.
De zwaarste megaliet die bewaard is gebleven, is de circa 65 ton wegende Swindon Stone die bij de noordingang staat.
Deze reusachtige steen balanceert al 4000 jaar op één hoek.

Het is nog steeds een raadsel hoe deze enorme stenen vervoerd en vervolgens rechtop gezet werden, maar gezien de kennis waarover de
mensen in die tijd beschikten, is het waarschijnlijk dat ze houten rollers gebruikten om de stenen te vervoeren.
Hierbij hebben zij ongetwijfeld een route gevolgd met zo min mogelijk steile hellingen en gevaarlijke afdalingen.
Wanneer de stenen eenmaal op de plaats van bestemming waren, werden ze met behulp van houten rollers, touwen en hefbomen in een gat
van meestal maar een meter diep geplaatst. Rondom de voet van de stenen werd kalk en aarde aangestampt om ze op hun plaats te houden.
Het is ongelofelijk dat de stenen op deze manier zo stabiel stonden, dat ze rechtop konden blijven staan.







Stenen positie in het zuid-west gedeelte



Geschatte oorsprong 2500-2600 Voor Christus


De Grote Witte Piramide



De Grote Witte Piramide is slechts één van de naar schatting honderd piramiden die werden aangetroffen in China.
Opvallend is dat de meeste Chinese piramiden rondom Xi’an zijn aangetroffen.
De hoogte van de Witte Piramide wordt geschat op ongeveer 60 tot 300 meter.
Officieel is dit nooit bevestigd of gemeten.
De Grote Witte Piramide is één uit een groep van mogelijk 90 tot 100 piramiden.
Men weet niet hoeveel piramiden er in China zijn gelokaliseerd.
Dat wordt mede verhinderd door de Chinese overheid.
Vermoedelijk liggen er nog vele onontdekte piramides in het door de overheid afgesloten gebied.
China gaf prioriteit aan een gebied voor het ruimteprogramma precies in het gebied boven de historische vondsten van de piramiden.
Omdat het ruimteprogramma ‘geheim’ is en de Chinezen in het algemeen erg op hun hoede zijn voor ‘spionage’ houden zijn er weinig foto’s beschikbaar.
Een foto uit 1945 die door een overvliegende piloot uit Amerika werd gemaakt is pas jaren later vrijgegeven door Amerika.



Amerikaanse piloten

Tegen het eind van de Tweede Wereldoorlog, in 1945, zag een Amerikaanse piloot [James Gaussman], vliegend boven het berggebied van
Qin-Ling-Shan, zo’n 100 km ten zuidwesten van Xian, een witte piramide die hij vastlegde met zijn camera.
De foto verdween in het archief van de Amerikaanse inlichtingendienst.
De piramides werden vermoedelijk gebouwd in opdracht van de Gele Keizer, die ook verantwoordelijk was voor de bouw van de Lange Muur.
Hij is ook verantwoordelijk voor de 6.000 terra-cotta soldaten die in 1974 werden ontdekt in een ondergronds mausoleum, het graf van de Gele
Keizer, en liggend vlak bij een piramide.

Korte tijd na de dood van keizer beschreef de historicus Sima Qian de piramide en het vlakbij gelegen ondergrondse praalgraf met waterpartijen
en een plafond met het sterrenstelsel afgebeeld.
Ondanks de ontdekking wordt het graf nog niet geopend.
Of de overheid wil de geheimen verborgen houden, want bij piramides wordt altijd een verband gelegd met sterrenstelsels en buitenaardse invloed.
NASA-foto’s van Mars tonen niet alleen het reuzen Mars-gezicht, maar ook een op een Inca-stad gelijkende stad en een formatie piramides.
De meeste Chinese piramides werden bedekt met aarde.
Al in 1913, tijdens een missie van Segalen, werden al veel piramides en graftomben ontdekt

De Gele keizer

Toen de Gele Keizer aan het bewind kwam, was hij de eerste die het predicaat keizer kreeg.
En liet alle oude boeken over de geschiedenis van China vernietigen om een nieuw tijdperk te beginnen.
Maar er zijn enkele boeken overgebleven, verborgen in Taoïstische tempels.
Uit die boeken blijkt dat de piramides geen 5000 oud zijn, maar nog veel ouder.
Dat zou betekenen dat de Gele Keizer niet de eerste was die piramides liet bouwen.

Oude beschavingen hebben nog vele geheimen in het verborgene liggen.
In China zijn bijvoorbeeld aluminium voorwerpen gevonden van een paar duizend jaar oud.
Zo werd een aluminium gordel en ornamenten gevonden in het graf van veldheer Tsjou Tsjou (265 tot 316 na Chr.).
Wij kennen het proces van het maken van aluminium pas sinds 1848. Je komt in Chinese geschriften verhalen tegen over een soort spiegels die
als laser werden gebruikt en over vliegende objecten.

In het gebied van de Drie Kloven Dam gaan nu vele geheimen verloren.
Archeologen zijn er druk in de weer geweest om nog wat te redden voordat een groot gebied onder water wordt gezet.
Nog niet de helft hebben ze kunnen redden.
In het gebied liggen gegevens, dat de beschaving van China nog ouder is dan tot nu toe wordt aangenomen.
Terug naar boven Go down
http://www.ayumi-coaching-counseling.nl/
Maire
Admin
avatar

Registratie : 03-11-12
Leeftijd : 60
Geboortedatum : 03-09-57
Woonplaats : Prov. Utrecht
Aantal berichten : 2279
Vrouw Maagd

BerichtOnderwerp: Re: Stonehenge   zo 2 dec - 12:20


Als je bedenkt dat "de verborgen kennis" van de Atlantiërs in de nog onontdekte en
nog niet vrijgegeven gangen van de Sphinx, geen geschreven kennis is op 'rollen, zoals ik
heel lang heb gedacht, maar kennis in de vorm van magnetische velden, poorten;

En over de hele wereld van die speciale plaatsen (poorten) te vinden zijn...met elkaar
in verbinding staan;

Er zoveel vragen zijn hierover, zoveel historische ontdekkingen gedaan zijn, net als
bijvoorbeeld de Dropa stenen in grotten in China, wat schijven zijn van een soort
onbekend metaal en voorzien zijn van tekens die enorme kenmerken hebben van
buitenaardse teksten......



De Nazca lijnen.....met aanvliegroute....



Buiten het raadsel van de meest bizarre en grote afbeeldingen van geometrische figuren, dieren en mensen, zijn de Nazca
lijnen/figuren alleen vanuit de lucht waarneembaar......hoe en waarom?

De historische handelsroute tussen o.a. de Egyptenaren en de Maya's waarvan vlieg-
en aanvlieg routes bekend zijn.....tekeningen van zijn gevonden.

Dan kun je er, naar mijn mening, niet onderuit dat al deze plaatsen met een bedoeling
zijn gebouwd/aangelegd en met elkaar in verbinding staan.
Terug naar boven Go down
http://www.ayumi-coaching-counseling.nl/
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Stonehenge   

Terug naar boven Go down
 
Stonehenge
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Spiritueel Wakker :: Universum :: Aarde-
Ga naar: